یکی از سنتهای الهی، آشکار کردن زشتی های شرمآور کسانی است که به #شیطان اعتماد می کنند:
«فَدَلَّاهُمَا بِغُرُورٍ فَلَمَّا ذَاقَا الشَّجَرَةَ بَدَتْ لَهُمَا سَوْآتُهُمَا...؛ ﭘﺲ(شیطان) ﺁﻥ ﺩﻭ ﺭﺍ ﺑﺎ ﻓﺮﻳﺐ (به خوردن میوه آن درخت) نزدیک کرد. پس ﻫﻨﮕﺎﻣﻰ ﻛﻪ ﺍﺯ ﺁﻥ ﺩﺭﺧﺖ ﭼﺸﻴﺪﻧﺪ، ﺷﺮﻣﮕﺎﻩ ﺑﺪﻧﺸﺎﻥ ﺑﺮ یکدیگر ﻧﻤﺎﻳﺎﻥ ﺷﺪ.» (اعراف: ٢٢)
«سوآت» جمع «سوأة» و به معنای عضوى از بدن است که انسان از برهنه کردن و اظهار آن «شرم» مىدارد.(المیزان، ج۸، ص۳۹) و به همین دلیل به آن «شرمگاه» هم می گویند.
اما مصداق این «شرمگاه» می تواند منحصر در شرمگاه «بدنی» و «فیزیکی» نباشد، بلکه می تواند شامل شرمگاههای «رفتاری» و «عملکردی» هم باشد که انسان از افشای آنها «شرم» دارد.
همچنین زمانی این «شرمگاه»، در گستره رفتارهای «فردی» است و زمانی هم در گستره رفتارهای «سیاسی» و «اجتماعی و حکومتی» است.
«برجام»، همان «درخت ممنوعه» ای بود که عناصر عملیاتی جریان غربگرا (یعنی روحانی و ظریف) با وسوسه فریبکارانه «شیطان بزرگ» و «اعتماد» به وعده های دروغ او، علیرغم تذکرات مکرر رهبر انقلاب که اعتماد نکنید، خوشبین نیستم و ... از آن چشیدند و امروز که مطابق متن برجام «مکانیسم ماشه» فعال شده، خداوند شرمگاه های این جریان را در عرصه «سیاست خارجی» نمایان کرده است.
غربگرایان بیچاره این روزها (یعنی بعد از حمله آمریکا به ایران در میانه مذاکرات و بعد از حمله اسرائیل به قطرِ متحد آمریکا و بعد از فعالسازی مکانیسم ماشه توسط اروپایی ها بعد از توافق و مذاکره با آژانس)، در شرایط اسفناکی به سر می برند؛ هرچه بیشتر به #شیطان_بزرگ و شیاطین کوچکتر اروپایی دل می بندند و اعتماد می کنند و بیشتر با آنها مذاکره می کنند، آنها (با بدعهدی و خیانت) بیشتر به این عاشقانشان لگد می زنند و تحقیرشان می کنند و درنتیجه، زشتی ها و شرمگاههایشان هم بیشتر نمایان می شود و رسواتر از گذشته می شوند.
اما آنچه بیشتر از همه دردآور است این است که این جریان «بیمار»، نه تنها از افشاء شرمگاههایش ناراحت نیست، بلکه به آن «افتخار» و آن را «توجیه» هم می کند!